Belgique
Het is al lang geleden, maar ik heb nooit goesting om te schrijven. Maar t is toch plezant om ne keer iets te lezen, voor jullie alsook voor mijzelf later (want ik denk dat ik de enige Belg hier ben die geen dagboek bijhoudt, dus dit is het enige dat ik heb als herinering, samen met de fotos...)
Na NY ben ik gwn terug naar school gegaan, dat houdt in; vaak te laat komen (niet opzettelijk, die bussen zijn echt traag), in de klas mijn gazet lezen en uitgebreid ontbijten, dan eens een dutje, een sudoku maken, in de informaticales mijnenveger of patience spelen en voor ik het weet is de dag om. Ze nemen het mij niet kwalijk, want ze zijn constant bezig met hun project voor te bereiden, een project dat van start gaat de dag dat ik de vlieger terug naar Belgie neem... Dus zoveel maakt het niet uit of ik iets doe in de klas of niet.
In de weekends verveel ik mij over t algemeen wel fameus, dus ga ik op zoek naar entertainment; zo was er eens een autorace in San Pedro, maar aangezien iedereen hier in het alledaagse leven al als ne zot rijdt, zag ik zoveel verschil niet...
Begin mei kreeg ik een mail: er was weer een medische brigade waar ik naar toe kon! En deze keer was het zelfs nog leuker als in november. Ik heb nogmaals goede vrienden gemaakt tussen die amerikanen, en mijn spaanse medische woordenschat wat verbeterd, maar het hoogtepunt was toch het samen zijn met de Belgen (die er nog waren toen, want ondertussen is al bijna de helft vroeger terug naar huis). Gedurende deze brigade was het weer niet simpel om te zien hoe sommige mensen moeten leven, maar het doet dan twee keer zo goed als we ze kunnen helpen. Ik heb er ook een halve bevalling meegemaakt, ik was juist te laat, en ze hadden de baby vast, ze waren just de navelstreng aant doorknippen. De papa van in de 30 stond buiten met zijn gsm te spelen, het kon hem niks schelen, zijn 18-jarig lief was immers per ongeluk zwanger geraakt...
Dan zijn daar nog een paar erge gevallen gepasseerd; een meisje dat aant schreeuwen was zoals in de exorcist, een kerel die een kogel in zijn hand had gekregen doordat de zatte nonkel met een stuk in zijn jacket aant schieten was geweest met zijn 9mm, een andere kerel die dezelfde kogel in zijn been had gekregen, ...
Wel opvallend hoe die Amerikanen bijna alleen op pindakaas kunnen overleven... Die smeren dat echt op alles, drie keer per dag!
Dan heb ik daar één van de laatste dagen opeens een telefoontje gekregen. 'Goeiemiddag jongeheer, wij bellen u van het kantoor van Tigo (belangrijkste operator in Honduras), omdat u winnaar door loting bent geworden van onze moederdagactie!'
Ik kon het niet geloven, ze zeiden dat ik 50.000 lempiras cash en 5.000 saldo had gewonnen! Hij geeft mij zijn naam, zegt waar ik mij moet begeven en wanneer om het geld te laten overhandigen, en vraagt mij dan plotsling om 13 GSMkaarten met saldo te kopen, zogezegd om te bewijzen dat ik trouw ben aan Tigo... En daarna moest ik hem de nummers geven.
Ik had dus met een oplichter te maken. Moest dit in Belgie gebeuren, had ik hem uitgescholden, aangegeven bij de flikken, aangeklaagd, etc, maar in honduras lappen ze u darvoor gwn af, dus ik heb braaf opgehangen. Eens te meer omdat hij wel eens van de bende MS-13 had kunnen zijn, die gekend zijn voor dit soort oplichtingen (en voor veel ergere dingen). Dus heb ik opgehangen. Droevig omdat ik eerst dacht dat ik echt een wedstijd had gewonnen, maar ook met een niet mis te verstaan schrikgevoel.
Eén van de zaterdagen hebben we daar ook een drinkspelletje gespeeld met een paar van de verplegers, en onze goede vriend Yuscaran, van 45 graden alcol, en de dokters zijn erachter gekomen en hebben naar AFS gebeld. Straf: geen onafhankelijke reizen meer. Belachelijk, niemand had ons iets verboden, we hebben bijna geen lawaai gemaakt, we lagen vroeg in ons bed, ... Echt belachelijk. Ik ga mijn gedacht ne keer zeggen de 6e juli.
Onmiddelijk na die brigade was het toch wel carnaval in La Ceiba, de feeststad, zeker! Dus ik daar naar toe, een paar spanjaarden leren kennen, een hollander, een echte indiaan van het oosten vant land, veel duitsers, oude bekenden, amerikanen, een groep spanjaarden die een soort expeditie robinson aan het filmen waren op een eilandengroep van honduras, etc... En dat allemaal genietend van hondurees bier, de zon, en een inheemse alcolische drank van 50 graden genaamd Guifiti.
Dit carnaval staat bekend als het vierde beste van heel latijns-amerika, en twas ook de moeit. Alhoewel, dat loopt daar dus echt VOL met dieven zit, het is daar echt een paradijs voor hen. Ik liep bijvoorbeeld door de menigte met een vuilzak over mijn schouder, waar kleren, sleutels, de portefeuille van ne vriend van mij en nog allerlei spullen in zaten. Twee mannen versperren mij de weg, duwen mij, houden mij tegen, terwijl een andere met een mes de zak opensneed en met de portefeuille weg was. Ik was dan nog getuige hoe ze een verkoper (midden tussen de mensen he!) vastgrabbelden en hem probeerden alles te bestelen. En dan op de bus naar huis was er en jongetje bijna weg met de camera van een amerikaanse toeriste...
De week die volgde was weer een schoolweek, maar toch niet zo saai als normaal... De nacht van woensdag op donderdag werden we om 2u25 vriendelijk gewekt door een aardbeving van 7.1 op de schaal van richter!!! Ik vond dat geweldig, ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Alhoewel ik eerst dacht dat er een overval aan de gang was... (wanneer ik wakker word ben ik er ni direct bij)
Paniek in huis, iedereen naar buiten, iedereen bang...
Verdict: zes doden, waarvan één dichtbij waar ik hier woon, en veel materiele schade. Het 'justitie'gebouw en de brug van de 'democracia' hebben serieuze schade opgelopen. Ik vind dat verdacht symbolisch.
En de mensen, beseffend dat een aardbeving van die sterkte tot 10000en doden kan leiden (zoals in India al eens het geval was), begonnen hier over dat God ons gered had, dat we hem moesten danken, en heel diene nannekesnest. Terwijl de onderzoekers het wijden aan het feit dat het epicentrum plaatsvond diep in de zee, en dat daarom de schade beperkt is gebleven.
De weken daarna, eergisteren zelfs nog, zijn er naschokken geweest, we zijn dat hier al gewoon nu.
Alsof dat nog niet genoeg is, is de varkensgriep aan een forse opmars bezig, met meer dan 700 gevallen in San Pedro Sula alleen. Als dat zo voortgaat, bestaat de kans dat ze ons, AFSers, vroeger naar huis zullen sturen, zoals ze dat in Mexico hebben gedaan. Er is pandemia afgekondigd in het land.
Dan is er zaterdag nog een poging tot een staatsgreep geweest, en zou het al twee maanden aan het regenen moeten zijn, terwijl de temperatuur van 35 graden maar voortduurt, etc.
MAAR GELUKKIG HEEFT DE NATIONALE PLOEG GEWONNEN IN DE KWALIFICATIEWESTRIJDEN VOOR ZUID AFRIKA 2010!!!! Na een nipte nederlaag tegen de USA, hebben we toch de overwinning weggekaapt, thuis, tegen de guanacos van El Salvador. De match trok op den hond zijn voeten, maar we hebben toch gewonnen!
Als Belgie niet gekwalificeerd geraakt, zal Honduras dat wel zijn!
En voor de moment ben ik mij aant vervelen, want door de griep zijn de lessen uitgesteld, dus zit ik thuis. En schrijf ik maar op mijn blog!
En binnen drie weken zit ik terug in het land van de frieten en de Duvel, alhoewel ik hier wel wat langer had willen blijven. Gewoon al voor de aardbevingen...!
Nicolas
PS: Onze hond is bevallen van vier puppytjes, die ondertussen al hun oogskes aant opendoen zijn. Ma dienen hond at dus de placenta en navelstreng op he, alles he! Kwestie van smaak, noemen ze dat hier.
PS2: Een paar weken geleden vond hier de jaarlijkse vergadering van de 'Americas' plaats, dwz alle vertegenwoordigers (kunnen presidenten of afgevaardigden zijn) zijn naar San Pedro Sula gekomen om te vergaderen. Zelfs Hillary Clinton. Verbazend genoeg is ze niet overvallen geweest. De veiligheid was dan ook optimaal, op elke straathoek liepen soldaten met machinegeweren te patrouilleren. Dat is nu geen uitzondering, dat is hier vaak zo, maar nu wast echt neig.
PS3: Ze hebben hier onlangs de verkiezingsreclame weggehaald. Die hing nog op van in november.
Honduras is het land van morgen!
Ze doen alles 'morgen'...
PS4: Eergisteren is er een lijst uitgegeven met de ranking van alle landen, van meest pacifistisch tot minst. Van de 144 staat Belgie op de 15e plaats, en Honduras op de 112e, tussen landen van Afrika. Honduras is het gevaarlijkste land van centraal-amerika, zelfs Mexico staat slechts op de 108e plaats... Er worden gemiddeld twaalf gewelddadige moorden per dag gepleegd hier, om nog maar te zwijgen van het aantal kidnappings...
Son profil
corredor199022 ans
Alsemberg
Belgique
Alsemberg
Belgique
Ik ben verschrikkelijk slechtgezind omdat ik juist een tekst van twee paginas en een half had geschreven, en alles per ongeluk heb gewist door dat dit toetsenbord op den hond zijn kl**en trekt. Ik ga mijn best doen om alles trug te schrijven, maar ik ben gwn woest. Echt, ik ga hier iets kapotmaken.
Het was hier verleden week Semana Santa (van 6 tot 10 april), en ik ging normaal gezien met mijn zus naar Roatan (een tropisch eiland, behoort tot Honduras, waar alle rijke Amerikanen opt strand gaan liggen), maar opt laatste moment is het afgezegd geweest omdat ze moest werken. En ik zat vast, ze hadden mij liggen. Want de dwaze AFS-regels zeggen dat al wie onafhankelijk wil reizen (dwz niet met AFS of gastfamile), een formulier moet invullen en dat minstens twee weken op voorhand moet binnenbrengen.
Dus vroeg ik zo eens tussen de soep en de patatten aan mijn broer wat hij ging doen. Zegt hij mij dat hij naar New York gaat, om Hondurese familie ginder te gaan bezoeken. Dus ben ik maar mee geweest! Ik kon een goedkoop ticket kopen, en mijn zus heeft dan de datum veranderd, aangezien zij op de luchthaven hier werkt. En vola, voor ik het wist was ik mijn rugzaksken al aant maken (opt uur dat ik op de luchthaven moest zijn, maar allez, mijn zus werkt daar, dus...). En wijlen op de vlieger. Aangezien het Taca is waarmee we vlogen, is het voordeel dat men alle drank die men wenst gratis kan krijgen, dus zaten wij daar op ons gemakske met ons whiskytje op ne vlieger vol latino's, op weg naar JFK!
Ik was nog nooit in de Joenaaitet Steets geweest (buiten een tussenstop in Miami toen ik naar Honduras kwam), dus alles was zoals in de film, heel raar. Na bij de douane door een enorme neger wat geondervraagd geweest te zijn, komen we buiten, en alhoewel een vrouwenstem onophoudelijk in de luchthaven zat te verkondigen dat het uiterst gevaarlijk is transport aan te nemen van niet-officiële taxibestuurders, zijn we meegegaan met één of andere geïmmigreerde Indiër die aan onze al vermoeide kop kwam zagen. Mijn broer wou absoluut omdat die verfrommelde vijf dollar minder aanrekende. We stappen in, da stinkt daar naar de wierrook, die kerel zet daar een Hindoeïstisch gelal op... Daar heb ik toch wel even fameus schrik gehad.
Gelukkig zijn we aangekomen, zo tegen vijf uur dertig 's morgens, in de Bronx, bij de nonkel en tante (die respectievelijk afkomstig zijn van Puerto Rico en Honduras). Ze waren juist opgestaan om zich klaar te maken om te gaan werken. Allebei ongelooflijk vriendelijke en gastvrije mensen, ze boden ons onmiddellijk allerlei drank en eten aan, en we hebben rustig ons papke gegeten. En na de vierhonderdvijftig en zoveel kanalen te hebben bekeken, zijn we gaan maffen op de sofa.
De volgende dag ben ik die wijk daar in de Bronx (Bronx alleen al is groter dan heel San Pedro Sula) wat gaan verkennen, in een temperatuur van vijf graden celcius (dertig minder dan waar ik zit in Honduras), en das echt ongelooflijk. Ge ziet daar niks anders als negers met meer kettingen als schooljaren achter de rug, latino's met leren jackets en dikke nergerinnen met vijf kinderen in een buggy. Wat ook indrukwekkend is: in heel New York, en dan vooral in de Bronx, wordt bijna evenveel Spaans als Engels gesproken! In de Bronx waande ik mij echt ergens in Latijns-Amerika! (Ik heb ginder gedurende mijn verblijf ook evenveel spaans geklapt als ik in Honduras doe, dus op dat gebied is er niet veel veranderd).
Elke winkel die ik binnenstapte, Spaans, elke bus of metro die ik nam, Spaans, Spaans, Spaans. En dat is ook zo in Miami, California, Texas, etc. Dan vraag ik mij af waarom de Vlamingen er zo een spel van maken wanneer er Franstalige Brusselaars in Vlaanderen komen wonen, zij zijn dan nog eens landgenoten ook!
's Avonds zijn we samen met Matthew, één van de neven, die echt Amerikaans is btw, naar Manhattan gegaan! Indrukwekkend. Ik kan met trots vertellen dat ik de volgende dingen heb mogen aanschouwen: China Town (waar een groep opgefokte, hyperactieve Chinezen op de paarden zat te wedden, al roepend), Little Italy (waar ik mij ECHT in Italië waande), Wall Street, de ferry naar Staten Island, etc.
's Anderendaags eerst met Tito (de nonkel) meegeweest om inkopen te gaan doen in een groot magazijn gelijkaardig aan de Wall-Mart., terwijl hij door en door zat te vertellen over zijn favoriete seksuele ervaringen, terijl hij dan ook nog eens naar de jonge meisjes zat te gluren. Geweldig :) Die man is 65 jaar oud!
Bij het thuiskomen heben we dan ook nog eens zijn 27-jarige vriendin uit de Dominicaanse Republiek opgepikt. En we mochten niets zeggen aan zijn vrouw natuurlijk.
Later op de dag is een andere neef van ons, een echte Hondurees die al vier jaar illegaal in de States woont (hij heeft de Rio Grande genomen om de grens over te steken), toegekomen, en zijn we met hem en met Matthew naar The Empire State Building geweest. Het kostte 20 dollar de man, maar t was de moeit. Maar erg streng, die veiligheidscontrole, gelijk die in de luchthaven. En ik hoorde daar allerlei talen; Engels, Spaans, Frans, Duits, Italiaans, Indisch, Hebreeuws, etc. Spijtig genoeg ook Hollands.
Eenmaal boven gekomen, was ik van het prachtig uitzicht over Manhattan aan het genieten, terwijl mijn neef één of andere vrouw zat te versieren. Na vier jaar USA is hij dus nog steeds Hondurees. Mooi!
Vervolgens zijn we een MacDonaldsje gaan doen (mag toch ook niet ontbreken bij een reis in de States), en dan richting Times Square!
Dat was misschien nog het mooiste van al! Zeker omdat we daar rond middernacht waren. Zo een halfuurke later was Matthew kapot en is em het afgebold, en wij zijn nog wa op de metro gaan rijden, zo tot vier uur snachts, om dan naar het 'appartement' van die neef te gaan. Die kerel woont dus in de kelder van een lelijk vies appartementsgebouw, tussen de ratten (hij houdt gelukkig de ratten buiten zijn kamertje van 3 op 3). Rap twee matrassen op de grond, en wij gaan maffen. Om dan zo'n 8 uur later terug met hem mee te gaan, hij moest nog wa cremis gaan plakken op ne muur. Daar hebben we dan ook zijn baas, een Mexicaan, leren kennen, die ik met twee door hem geoffreerde Mexicaanse pinten in mijn hand vroeg of hij hier legaal woonde. Waarop hij mij antwoordde: 'Ma manneke, de enige papiren die ik heb is WC-papier. En van tijd heb ik zelfs da ni, dan gebruik ik ne stok me nen doek rond.' Keb is goe gelachen en we hebben er nog ene gepakt.
Dan zijn we Mexicaans gaan eten in het appartement van die Mexicaan; tortillas, frijoles, eieren, chili, alles derop en deraan. En natuurlijk een paar Corona's ook. Eens da we daar buiten waren, zijn we naar een Hondurese bar vertrokken, waar we eerst baleadas gegeten hebben (typisch Hondurese snack), en dan zijn we gaan biljaren met twee halfzatte negers uit La Ceiba (stad in Honduras).
Spijtig genoeg moest mijn broer het die avond al aftrappen, omdat hij moest werken de maandag, maar ik ben nog twee dagjes langer kunnen blijven, waardoor ik ook nog Central Park, Central Station, Ground Zero, het gebouw van de Verenigde Naties, en een Botanische plantentuin (waar juist een show over Latijnsamerikaanse planten aan de gang was) heb kunen zien. Ik ben nog ook nog kunnen gaan zwemmen met Matthew op zijn universiteit.
Maar toen was het voor mij ook gedaan, en moest ik afscheid van de fantastische mensen die zoveel voor mij hadden gedaan. En ik de vlieger op, om via El Salvador terug naar het land van de baleadas te vertrekken.
NY was een prachtige ervaring, vooral omdat ik er niet als toerist naartoe ben gegaan, maar eerder als latino (zo voelde ik mij toch!). Ik zal ook nooit de gastvrijheid vergeten van de familie waarbij ik verbleef. Ik heb mij echt fameus geamuseerd. En twas dan nog goedkoop ook: alles derop en deraan 450 dollar voor zes dagen NY. Ik vind dat toch ni slecht!
Nog een paar anekdotes:
- Voor ik naar de grote appel vertrok, was het mijn verjaardag! Mijn familie heeft hier wa scampis op de BBQ gesmeten, en we hebben ook bonen gefret (dat is nu niet echt speciaal, maar kom), gevolgd door een goei vettige toert met mijn naam op! Moesten mijn klasgenoten niet zo conservatief zijn ivm alcohol, en moesten ze nekeer buiten komen van tijd, was ik met hen ook een pint gaan pakken, maar ik heb het meer dan goedgemaakt in NY...
- De kamer waarin ik samen met mijn broer slaap, is zo'n grote nest dat ik al allerlei ongedierte ben tegengekomen. En ik ben al verdacht veel kousen kwijt ook...
- Een week of twee geleden ben ik met mijn broer en een paar Hondurese vrienden van hem gaan hiken in de bergen, en gaan zwemmen in zo'n vijvertje midden in de natuur. De natuur hier is echt prachtig.
- De twee honden die we hier hebben, Rocky en Mopsy, wisten onlangs ook dat het lente was, en waren heel den dag bezig (het zijn Hondurese honden, wa wilt ge). Echt HEEL de dag hoorden wij hier 'hiiiih hiiih hiiiiiiiiiih'. En die arme Mopsy wás al zwanger.
- Gisteren was er opt school een 'International Show', waarbij elke klas een land moest uitkiezen en dan moest dansen en dat land naar voor brengen. Ik ben daar grandioos in slaap gevallen, en de directeur heeft een pak fotos daarvan genomen. t Is toch ni eerlijk he.
- Momenteel speel ik elken dag op de Lotto, enfin, iets gelijkaardig aan de Lotto. Ik koop elken dag twee nummers van 0 tot 100 voor omgerekend veertig eurocent (twintig elk nummer), en als ze mijn nummer trekken, win ik 12 euro! En al direct de tweede keer wast kermis! Kwas dus goe gezind. Das hier allemaal wel ni ál te legaal, maar we zitten in Honduras.
- Onlangs had ik mijn rugzak ocharme 10 minuutjes in ne kleedkamer laten liggen, en ze hadden toch wel 8 euro gepikt, uit mijn portefeuille gehaald. Dit is óók Honduras. Daar ging mijn winst van de Lotto...
- Ondertussen had ik weer mijn tekst gewist (ik ga echt een ander toetsenbord kopen), maar nu had ik hem tenminste opgeslagen.
En zo passeren de dagen!
Met een temperatuur van rond de vijfendertig graden! (ik vind dat dus fantastisch hé!)
Adios,
Nicolas
Het was hier verleden week Semana Santa (van 6 tot 10 april), en ik ging normaal gezien met mijn zus naar Roatan (een tropisch eiland, behoort tot Honduras, waar alle rijke Amerikanen opt strand gaan liggen), maar opt laatste moment is het afgezegd geweest omdat ze moest werken. En ik zat vast, ze hadden mij liggen. Want de dwaze AFS-regels zeggen dat al wie onafhankelijk wil reizen (dwz niet met AFS of gastfamile), een formulier moet invullen en dat minstens twee weken op voorhand moet binnenbrengen.
Dus vroeg ik zo eens tussen de soep en de patatten aan mijn broer wat hij ging doen. Zegt hij mij dat hij naar New York gaat, om Hondurese familie ginder te gaan bezoeken. Dus ben ik maar mee geweest! Ik kon een goedkoop ticket kopen, en mijn zus heeft dan de datum veranderd, aangezien zij op de luchthaven hier werkt. En vola, voor ik het wist was ik mijn rugzaksken al aant maken (opt uur dat ik op de luchthaven moest zijn, maar allez, mijn zus werkt daar, dus...). En wijlen op de vlieger. Aangezien het Taca is waarmee we vlogen, is het voordeel dat men alle drank die men wenst gratis kan krijgen, dus zaten wij daar op ons gemakske met ons whiskytje op ne vlieger vol latino's, op weg naar JFK!
Ik was nog nooit in de Joenaaitet Steets geweest (buiten een tussenstop in Miami toen ik naar Honduras kwam), dus alles was zoals in de film, heel raar. Na bij de douane door een enorme neger wat geondervraagd geweest te zijn, komen we buiten, en alhoewel een vrouwenstem onophoudelijk in de luchthaven zat te verkondigen dat het uiterst gevaarlijk is transport aan te nemen van niet-officiële taxibestuurders, zijn we meegegaan met één of andere geïmmigreerde Indiër die aan onze al vermoeide kop kwam zagen. Mijn broer wou absoluut omdat die verfrommelde vijf dollar minder aanrekende. We stappen in, da stinkt daar naar de wierrook, die kerel zet daar een Hindoeïstisch gelal op... Daar heb ik toch wel even fameus schrik gehad.
Gelukkig zijn we aangekomen, zo tegen vijf uur dertig 's morgens, in de Bronx, bij de nonkel en tante (die respectievelijk afkomstig zijn van Puerto Rico en Honduras). Ze waren juist opgestaan om zich klaar te maken om te gaan werken. Allebei ongelooflijk vriendelijke en gastvrije mensen, ze boden ons onmiddellijk allerlei drank en eten aan, en we hebben rustig ons papke gegeten. En na de vierhonderdvijftig en zoveel kanalen te hebben bekeken, zijn we gaan maffen op de sofa.
De volgende dag ben ik die wijk daar in de Bronx (Bronx alleen al is groter dan heel San Pedro Sula) wat gaan verkennen, in een temperatuur van vijf graden celcius (dertig minder dan waar ik zit in Honduras), en das echt ongelooflijk. Ge ziet daar niks anders als negers met meer kettingen als schooljaren achter de rug, latino's met leren jackets en dikke nergerinnen met vijf kinderen in een buggy. Wat ook indrukwekkend is: in heel New York, en dan vooral in de Bronx, wordt bijna evenveel Spaans als Engels gesproken! In de Bronx waande ik mij echt ergens in Latijns-Amerika! (Ik heb ginder gedurende mijn verblijf ook evenveel spaans geklapt als ik in Honduras doe, dus op dat gebied is er niet veel veranderd).
Elke winkel die ik binnenstapte, Spaans, elke bus of metro die ik nam, Spaans, Spaans, Spaans. En dat is ook zo in Miami, California, Texas, etc. Dan vraag ik mij af waarom de Vlamingen er zo een spel van maken wanneer er Franstalige Brusselaars in Vlaanderen komen wonen, zij zijn dan nog eens landgenoten ook!
's Avonds zijn we samen met Matthew, één van de neven, die echt Amerikaans is btw, naar Manhattan gegaan! Indrukwekkend. Ik kan met trots vertellen dat ik de volgende dingen heb mogen aanschouwen: China Town (waar een groep opgefokte, hyperactieve Chinezen op de paarden zat te wedden, al roepend), Little Italy (waar ik mij ECHT in Italië waande), Wall Street, de ferry naar Staten Island, etc.
's Anderendaags eerst met Tito (de nonkel) meegeweest om inkopen te gaan doen in een groot magazijn gelijkaardig aan de Wall-Mart., terwijl hij door en door zat te vertellen over zijn favoriete seksuele ervaringen, terijl hij dan ook nog eens naar de jonge meisjes zat te gluren. Geweldig :) Die man is 65 jaar oud!
Bij het thuiskomen heben we dan ook nog eens zijn 27-jarige vriendin uit de Dominicaanse Republiek opgepikt. En we mochten niets zeggen aan zijn vrouw natuurlijk.
Later op de dag is een andere neef van ons, een echte Hondurees die al vier jaar illegaal in de States woont (hij heeft de Rio Grande genomen om de grens over te steken), toegekomen, en zijn we met hem en met Matthew naar The Empire State Building geweest. Het kostte 20 dollar de man, maar t was de moeit. Maar erg streng, die veiligheidscontrole, gelijk die in de luchthaven. En ik hoorde daar allerlei talen; Engels, Spaans, Frans, Duits, Italiaans, Indisch, Hebreeuws, etc. Spijtig genoeg ook Hollands.
Eenmaal boven gekomen, was ik van het prachtig uitzicht over Manhattan aan het genieten, terwijl mijn neef één of andere vrouw zat te versieren. Na vier jaar USA is hij dus nog steeds Hondurees. Mooi!
Vervolgens zijn we een MacDonaldsje gaan doen (mag toch ook niet ontbreken bij een reis in de States), en dan richting Times Square!
Dat was misschien nog het mooiste van al! Zeker omdat we daar rond middernacht waren. Zo een halfuurke later was Matthew kapot en is em het afgebold, en wij zijn nog wa op de metro gaan rijden, zo tot vier uur snachts, om dan naar het 'appartement' van die neef te gaan. Die kerel woont dus in de kelder van een lelijk vies appartementsgebouw, tussen de ratten (hij houdt gelukkig de ratten buiten zijn kamertje van 3 op 3). Rap twee matrassen op de grond, en wij gaan maffen. Om dan zo'n 8 uur later terug met hem mee te gaan, hij moest nog wa cremis gaan plakken op ne muur. Daar hebben we dan ook zijn baas, een Mexicaan, leren kennen, die ik met twee door hem geoffreerde Mexicaanse pinten in mijn hand vroeg of hij hier legaal woonde. Waarop hij mij antwoordde: 'Ma manneke, de enige papiren die ik heb is WC-papier. En van tijd heb ik zelfs da ni, dan gebruik ik ne stok me nen doek rond.' Keb is goe gelachen en we hebben er nog ene gepakt.
Dan zijn we Mexicaans gaan eten in het appartement van die Mexicaan; tortillas, frijoles, eieren, chili, alles derop en deraan. En natuurlijk een paar Corona's ook. Eens da we daar buiten waren, zijn we naar een Hondurese bar vertrokken, waar we eerst baleadas gegeten hebben (typisch Hondurese snack), en dan zijn we gaan biljaren met twee halfzatte negers uit La Ceiba (stad in Honduras).
Spijtig genoeg moest mijn broer het die avond al aftrappen, omdat hij moest werken de maandag, maar ik ben nog twee dagjes langer kunnen blijven, waardoor ik ook nog Central Park, Central Station, Ground Zero, het gebouw van de Verenigde Naties, en een Botanische plantentuin (waar juist een show over Latijnsamerikaanse planten aan de gang was) heb kunen zien. Ik ben nog ook nog kunnen gaan zwemmen met Matthew op zijn universiteit.
Maar toen was het voor mij ook gedaan, en moest ik afscheid van de fantastische mensen die zoveel voor mij hadden gedaan. En ik de vlieger op, om via El Salvador terug naar het land van de baleadas te vertrekken.
NY was een prachtige ervaring, vooral omdat ik er niet als toerist naartoe ben gegaan, maar eerder als latino (zo voelde ik mij toch!). Ik zal ook nooit de gastvrijheid vergeten van de familie waarbij ik verbleef. Ik heb mij echt fameus geamuseerd. En twas dan nog goedkoop ook: alles derop en deraan 450 dollar voor zes dagen NY. Ik vind dat toch ni slecht!
Nog een paar anekdotes:
- Voor ik naar de grote appel vertrok, was het mijn verjaardag! Mijn familie heeft hier wa scampis op de BBQ gesmeten, en we hebben ook bonen gefret (dat is nu niet echt speciaal, maar kom), gevolgd door een goei vettige toert met mijn naam op! Moesten mijn klasgenoten niet zo conservatief zijn ivm alcohol, en moesten ze nekeer buiten komen van tijd, was ik met hen ook een pint gaan pakken, maar ik heb het meer dan goedgemaakt in NY...
- De kamer waarin ik samen met mijn broer slaap, is zo'n grote nest dat ik al allerlei ongedierte ben tegengekomen. En ik ben al verdacht veel kousen kwijt ook...
- Een week of twee geleden ben ik met mijn broer en een paar Hondurese vrienden van hem gaan hiken in de bergen, en gaan zwemmen in zo'n vijvertje midden in de natuur. De natuur hier is echt prachtig.
- De twee honden die we hier hebben, Rocky en Mopsy, wisten onlangs ook dat het lente was, en waren heel den dag bezig (het zijn Hondurese honden, wa wilt ge). Echt HEEL de dag hoorden wij hier 'hiiiih hiiih hiiiiiiiiiih'. En die arme Mopsy wás al zwanger.
- Gisteren was er opt school een 'International Show', waarbij elke klas een land moest uitkiezen en dan moest dansen en dat land naar voor brengen. Ik ben daar grandioos in slaap gevallen, en de directeur heeft een pak fotos daarvan genomen. t Is toch ni eerlijk he.
- Momenteel speel ik elken dag op de Lotto, enfin, iets gelijkaardig aan de Lotto. Ik koop elken dag twee nummers van 0 tot 100 voor omgerekend veertig eurocent (twintig elk nummer), en als ze mijn nummer trekken, win ik 12 euro! En al direct de tweede keer wast kermis! Kwas dus goe gezind. Das hier allemaal wel ni ál te legaal, maar we zitten in Honduras.
- Onlangs had ik mijn rugzak ocharme 10 minuutjes in ne kleedkamer laten liggen, en ze hadden toch wel 8 euro gepikt, uit mijn portefeuille gehaald. Dit is óók Honduras. Daar ging mijn winst van de Lotto...
- Ondertussen had ik weer mijn tekst gewist (ik ga echt een ander toetsenbord kopen), maar nu had ik hem tenminste opgeslagen.
En zo passeren de dagen!
Met een temperatuur van rond de vijfendertig graden! (ik vind dat dus fantastisch hé!)
Adios,
Nicolas
